Dźwignia finansowa

--- reklama ---
Nie daj się oszukać funduszom inwestycyjnym! Osiągnij regularny zysk inwestując samodzielnie w akcje na rynku kapitałowym. Zobacz więcej >>


Dźwignia finansowa

Dźwignia finansowa (ang. financial leverage) – to instrumentem wykorzystywany w finansach przedsiębiorstwa do zwiększenia jego zysków przy wykorzystaniu kapitału obcego oraz obniżeniu podatku, gdyż w wielu krajach odsetki kredytowe obniżają podstawę opodatkowania. Bilans jest zestawieniem aktywów (A) i pasywów (P) przedsiębiorstwa z okresu obrachunkowego (A=P). Pasywa to suma kapitałów własnych (K) i kapitałów obcych (zobowiązań – Z). Im więcej kapitałów obcych pracuje na korzyść przedsiębiorstwa tym większa dźwignia finansowa. Dźwignia finansowa pozwala więc zwiększyć wartość aktywów bez potrzeby inwestowania własnych pieniędzy. Podstawą zastosowania dźwigni finansowej jest próg rentowności. Wylicza się :

  • ilościowy próg rentowności;

  • wartościowy próg rentowności;

  • procentowy próg rentowności;

Ilościowy próg rentowności wyliczany jest na podstawie wzoru

PR = Ks / Cj − jKz

gdzie:

PR – ilościowy próg rentowności;

Ks – koszty stałe;

Cj – cena jednostkowa produktu;

jKz – koszty zmienne przypadający na jednostkę produktu.

i pokazuje nam ile sztuk produktu musimy sprzedać, aby pokryć koszty stałe.

Wartościowy próg rentowności wyliczany jest na podstawie wzoru

PR’ = PR ⋅ Cj

gdzie:

 PR’ – wartościowy próg rentowności;

PR – ilościowy próg rentowności;

Cj – cena jednostkowa produktu;

w celu pokazania wartości sprzedaży pokrywającej koszty stałe.

Procentowy próg rentowności wyliczany na podstawie wzoru

 

PR’’= PR / Pm ⋅ 100%

gdzie:

PR’’– procentowy próg rentowności

PR – ilościowy próg rentowności

Pm – maksymalna wielkość produkcji.

wskazuje, jaka część maksymalnej zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa musi być zaangażowana w pokrycie kosztów stałych. Jeżeli ilość dni roboczych pomnożymy przez procentowy próg rentowności ustalimy, ile dni roboczych pracujemy na pokrycie kosztów stałych, a ile pozostało na wypracowanie zysku.

Jak widzimy próg rentowności zależy od kosztów: stałych i zmiennych oraz ceny jednostkowej produktu. Koszty stałe to koszty niezależne od produkcji (koszty administracyjne, czynsze, amortyzacja), natomiast koszty zmienne zależą bezpośrednio od produkcji (koszt surowca, energii, wynagrodzenia pracownicze). Jak wskazaliśmy powyżej zysk wypracowujemy dopiero po przekroczeniu progu rentowności. Od wielkości progu rentowności zależeć więc będzie także efekt działania dźwigni finansowej. Zastosowanie więc dźwigni finansowej ma sens jedynie wówczas, gdy koszt obsługi zobowiązań będzie niższy od rentowności jego majątku.

Dźwignia finansowa stała się także najważniejszą cechą wyróżniającą instrumenty pochodne oraz forex spośród innych instrumentów finansowych.

Dźwignia finansowa z wykorzystaniem instrumentów pochodnych pozwala opracować strategię zabezpieczająca przed nadmiernymi wahaniami cen papierów wartościowych tzw. hedging.

Natomiast dźwignia finansowa na rynku forex umożliwia indywidualnemu graczowi dokonywanie transakcji Dzięki dźwigni finansowej niewielki depozyt w wysokości 1000 zł przy lewarowaniu 100:1 umożliwia graczowi kontrolowanie pozycji wartości jednego „lotu” (o wartości100 OOO punktów bazowych). Jednocześnie dźwignia finansowa umożliwia osiągnięcia większych zysków (lub strat), ponieważ kursy walut podlegają minimalnym zmianom mierzonym w punktach (pipsach), które stanowią 0,0001 jednostki bazowej.

Niestety dźwignia finansowa działa w obu kierunkach. Umiejętne zastosowanie dźwigni finansowej , z pełną świadoma kontrolą ryzyka umożliwiło inwestorom osiągnięcie olbrzymich zysków, a z drugiej strony jej zastosowanie bez znajomości podstawowych zasad działania oraz bez kontroli ryzyka stało się przyczyną bankructwa nie tylko indywidualnych inwestorów czy banków ale także ostatniego ogólnoświatowego krachu finansowego. Został on wywołany przez powszechnie stosowaną w Stanach Zjednoczonych (USA) dźwignię na inwestycje hipoteczne . Większość amerykanów, których nie byłoby stać na własny dom, nawet nie zdawała sobie sprawy, że wykorzystuje kredyt hipoteczny do spekulacji. Gdyby kupowała dom za gotówkę, to zysk lub strata z tej inwestycji odpowiadałaby procentowej zmianie rynkowej ceny domu. Gdy kupowała ten sam dom za 10% środków własnych, a 90% pokrywała kredytem to w przypadku wzrostu ceny domu o 10% zyskiwała 100% środków własnych (pomniejszonych o spłatę odsetek i kosztów ubezpieczenia). Ponieważ w USA umowa na kredyt zawierała opcję przedterminowej spłaty, w przypadku wzrostu cen domów była to bardzo dobra inwestycja. W pogoni za zyskiem banki wykorzystując instrumenty pochodne, zaczęły tworzyć pakiety płatności odsetkowych i sprzedawać je na całym świecie. Zaczęto także udzielać kredytów bez żadnego zabezpieczenia. W okresie wzrostów cen domów był to dla banków i ubezpieczycieli okres wysokich dochodów. Jednak, jak powiedzieliśmy, dźwignia działa w obu kierunkach. Już spadek ceny domów o 10% pochłania cały kapitał własny, a w przypadku większych spadków, banki mogłyby zażądać wyrównania strat od kredytobiorcy. Jednak większość stanów w USA wymagała aby kredyt hipoteczny nie był obciążony innymi aktywami pożyczkobiorcy. W takim przypadku wszelkie straty musiał pokrywać bank. Gdy pękła bańka spekulacyjna i ceny domów zaczęły gwałtownie spadać, straty posiadaczy pakietów odsetkowych były ogromne i doprowadziły wiele z nich na skraj bankructwa.

Zobacz także interesujące frazy:

  • dźwignia finansowa wzór;

  • dźwignia finansowa interpretacja;

  • dźwignia finansowa przykład;

  • dźwignia finansowa definicja;

  • dźwignia finansowa zadania;

  • dźwignia finansowa wykres;

  • dźwignia finansowa forex.